Uff ...  ... > 200!

 
 
 
 
TLVP
Home
 
 
 
 
Czytelnia
Book Nook
 
 
 
 
Mahabharata 221 (po polsku)
 
 
 
 
Mahabharata 223 (po polsku)
 
 
 
 
Downloaduj
Mahabharata
w formie PDF
 
 
 
 
Mahabharata
Spis opowieści
 
 
 
 
“Good” Violence versus “Bad”
 
 
 
 
Hymny Rigwedy o stworzeniu świata
 
 
 
 
Napisz
do nas

Napisz do nas
Maha­bharata

Opowieść 222:

O praw­dziwej naturze reli­gijnych umart­wień

 

opowiada

 

Barbara Mikołajew­ska

 

na podstawie fragmentów Mahābharāta,

Anusasana Parva, Part 2, Section XCIII (fragmenty),

w angielskim tłumaczeniu z sanskrytu Kisari Mohan Ganguli,

URL: http://www.sacred-texts.com​/hin​/m06​/index.htm


Wydanie I internetowe

Copyright © 2016 by B. Mikołajewska
Wszelkie prawa zastrzeżone
Porada techniczna i edytorska: F.E.J. Linton

The Lintons’ Video Press
New Haven, CT
06511 USA


e-mail inquiries: tlvpress @ yahoo . com



Bhiszma rzekł: „O Judhiszthira, ludzie faktycznie utożsamiają często poszczenie przez cały miesiąc lub połowę z religijnymi umartwieniami. Nie jest to jednak słuszne. Ten, kto torturuje swe ciało, nie staje się przez to automatycznie ascetą lub kimś, kto poznał religię. Takie umartwianie się jest grzeszne. Praktykowanie umartwień w religijnym sensie jest tożsame z praktykowaniem wyrzeczenia. Bramin poprzez praktykowanie wyznaczonych dla niego postów i celibatu powinien rozwijać w sobie umiejętność uwolnienia się od wpływu żądzy, jak i zdolność do kontrolowania zmysłowych impulsów”.

(Mahābharāta, Anusasana Parva, Part 2, Section XCIII)



Judhiszthira rzekł: „O Bhiszma, chciałbym bardzo poznać, jaka jest prawdziwa natura religijnych postów i umartwień. Wytłumacz mi na przykład, czy bramini, którzy, pomimo uczynionego przedtem ślubu postu, wypijają na zaproszenie innego bramina oblację ofiarowaną podczas rytu śraddha, popełniają grzech złamania przysięgi? Czy w takiej sytuacji powinni odmówić jej wypicia?”

Bhiszma rzekł: „O Judhiszthira, Wedy zakazują braminowi realizującemu ślub postu spożywanie czegokolwiek pod wpływem pragnienia. Stwierdzają również, że realizujący post bramin popełnia grzech złamania przysięgi wypijając ofiarne masło na zaproszenie osoby prowadzącej ryt śraddha”.

Judhiszthira rzekł: „O Bhiszma, niektórzy twierdzą, że poszczenie jest tożsame z praktykowaniem religijnych umartwień. Wytłumacz mi, czy jest to słuszne?”

Bhiszma rzekł: „O Judhiszthira, ludzie faktycznie utożsamiają często poszczenie przez cały miesiąc lub połowę z religijnymi umartwieniami. Nie jest to jednak słuszne. Ten, kto torturuje swe ciało, nie staje się przez to automatycznie ascetą lub kimś, kto poznał religię. Takie umartwianie się jest grzeszne. Praktykowanie umartwień w religijnym sensie jest tożsame z praktykowaniem wyrzeczenia. Bramin poprzez praktykowanie wyznaczonych dla niego postów i celibatu powinien rozwijać w sobie umiejętność uwolnienia się od wpływu żądzy, jak i zdolność do kontrolowania zmysłowych impulsów. Powinien zawsze praktykować samodyscyplinę, trzymając w ryzach swą mowę i recytując Wedy. Powinien zawrzeć związek małżeński i spłodzić potomstwo kierując się prawością. Powinien kontrolować swój sen, wyrzec się mięsa, studiować pisma, zawsze mówić prawdę, być gościnny dla każdego, kto zawita do jego domostwa. Powinien żywić się tym, co pozostaje z darów ofiarowanych bogom i gościom, oraz tym, co pozostaje w domu po nakarmieniu całej rodziny, o takiej osobie mówi się, że pije eliksir nieśmiertelności (amritę), który jest napojem bogów. Powinien również wykonywać wszystkie ryty i spełniać ofiary”.

Judhiszthira rzekł: „O Bhiszma, kiedy więc o jakiejś osobie można powiedzieć, że zawsze pości, realizuje śluby celibatu, czy też spożywa resztki z ofiary (wighasa)? Kiedy można kogoś nazwać gościnnym?”

Bhiszma rzekł: „O Judhiszthira, o tym, kto spożywa posiłek tylko rano i wieczorem o określonych godzinach i powstrzymuje się od jedzenia między posiłkami, mówi się, że zawsze pości. O tym, kto kładzie się do łoża jedynie ze swoją żoną i tylko w celu uzyskania potomstwa, mówi się, że przestrzega celibatu. Za szczerego i prawdomównego jest uważany ten, kto zawsze daje dary. Ten, kto spożywa tylko mięso zwierząt zabijanych w ofierze, jest uważany za osobę, która powstrzymuje się od jedzenia mięsa. Ten, kto powstrzymuje się od spania podczas dnia, jest uważany za wiecznie obudzonego. Ten, kto zawsze spożywa tylko to, co pozostaje po zaspokojeniu potrzeb gości i służby, jest uważany za tego, kto zawsze pije amritę (eliksir nieśmiertelności). O tym, kto sam spożywa posiłek dopiero wówczas, gdy bramini się nasycą, jest uważany za tego, co swym zachowaniem zdobywa niebo. O tym, kto spożywa tylko to, co pozostaje z darów ofiarowanych bogom i gościom, oraz tym, co pozostaje w domu po nakarmieniu całej rodziny, mówi się, że spożywa wighasę (resztki z ofiary). Ci, którzy postępują w opisany przeze mnie sposób zdobywają liczne regiony szczęśliwości należące do Brahmy, gdzie przebywają w towarzystwie apsar i gandharwów. Zaiste, cieszą się tam wszystkimi rodzajami rozkoszy dostępnymi w tych regionach. Taki realizują cel”.


Słowniczek Mahabharaty