Uff ...  ... 200!

 
 
 
 
TLVP
Home
 
 
 
 
Czytelnia
Book Nook
 
 
 
 
Mahabharata 207 (po polsku)
 
 
 
 
Mahabharata 209 (po polsku)
 
 
 
 
Downloaduj
Mahabharata
w formie PDF
 
 
 
 
Mahabharata Spis opowieści
 
 
 
 
“Good” Violence versus “Bad”
 
 
 
 
Hymny Rigwedy o stworzeniu świata
 
 
 
 
Napisz
do nas

Napisz do nas
Maha­bharata

Opowieść 208:

O świętości wód Gangesu

 

opowiada

 

Barbara Mikołajew­ska

 

na podstawie fragmentów Mahābharāta,

Anusasana Parva, Part 1, Section XXVI,

w angielskim tłumaczeniu z sanskrytu Kisari Mohan Ganguli,

URL: http://www.sacred-texts.com​/hin​/m06​/index.htm


Wydanie I internetowe (poprawione)

Copyright © 2015 by B. Mikołajewska
Wszelkie prawa zastrzeżone
Porada techniczna i edytorska: F.E.J. Linton

The Lintons’ Video Press
New Haven, CT
06511 USA


e-mail inquiries: tlvpress @ yahoo . com



Wielki riszi, który zdobył sukces płynący z ascezy rzekł: „O braminie, za najbardziej święte są uważane te kraje, prowincje, pustelnie i góry, przez które przepływa święta rzeka Ganges (Bhagirathi). Ten, kto zamieszkuje na jej brzegu i kąpie się w jej wodach, przez sam ten fakt realizuje ten sam cel, który osiągają osoby praktykujące umartwienia, brahmacarję, ryty ofiarne, czy wyrzeczenie”.

(Mahābharāta, Anusasana Parva, Part 1, Section XXVI)



 

Judhiszthira dotykając czołem stóp leżącego na swym łożu ze strzał Bhiszmy rzekł: „O Bhiszma, opowiedziałeś mi o znajdujących się na ziemi świętych brodach i zasługach, jakie przynosi odwiedzanie ich i kąpiel w ich świętych wodach. Powiedz mi teraz, proszę, które kraje, prowincje, pustelnie, góry i rzeki są uważane za najbardziej święte?”

Bhiszma rzekł: „O Judhiszthira, takie samo pytanie padło kiedyś w rozmowie między pewnym ubogim braminem i riszim, który zdobył już sukces płynący z ascezy. Riszi ten wędrując po całej ziemi pewnego dnia przybył do domu bramina, który żył w zgodzie z domowym trybem życia idąc ścieżką sila (praktyko­wania cnoty i prawego działania) i unczha (utrzymywania się przy życiu z garstki ziaren, które tak jak gołąb znajduje na polach po żniwach). Bramin ten, choć był bardzo ubogi, powitał go wykonując wszystkie ryty należne gościowi. Zadowolony z niego riszi spędził w jego domu całą noc. Następnego dnia ubogi bramin po wykonaniu wszystkich porannych i oczyszczających rytów z radosnym sercem zbliżył się do swego gościa z intencją rozmowy dotyczącej tematów poruszanych w Wedach i Upaniszadach. Gdy rozmowa ta dobiegała już końca, ubogi bramin rzekł: ‘O wielki mędrcu, powiedz mi, które kraje, prowincje, pustelnie, góry i rzeki powinny być uważane za najbardziej święte’.

Wielki riszi, który zdobył sukces płynący z ascezy rzekł: ‘O braminie, za najbardziej święte są uważane te kraje, prowincje, pustelnie i góry, przez które przepływa święta rzeka Ganges (Bhagirathi). Ten, kto zamieszkuje na jej brzegu i kąpie się w jej wodach, przez sam ten fakt realizuje ten sam cel, który osiągają osoby praktykujące umartwienia, brahmacarję, ryty ofiarne, czy wyrzeczenie.

Ci, którzy używają wody z Gangesu we wszystkich swych religijnych działaniach, po opuszczeniu tego świata zdobywają niebo. Ci, których ciała zostały spryskane wodami z tej świętej rzeki lub których kości zostały złożone w jej korycie, po zdobyciu nieba nie opadają na ziemię. Dopóki ich kości leżą w korycie Gangesu, dopóty są tam czczeni i traktowani z wielkim respektem. Nawet ci ludzie, którzy po popełnieniu różnego rodzaju grzesz­nych czynów w pierwszej połowie swego życia, w drugiej połowie mieszkają nad brzegiem Gangesu, oczyszczają się z grzechów i realizują najwyższy cel.

Setki rytów ofiarnych nie zdoła przynieść równie wielkich zasług, jak kąpiel w świętych wodach Gangesu. Tak jak słońce wschodząc o poranku i uwalniając świat od mroku nocy błyszczy swym splendorem, tak żywa istota, która kąpie się w wodach Gangesu i uwalnia się od mroku grzechów.

Te miejsca na ziemi i te kierunki, które są pozbawione Gangesu, są jak noce bez księżyca lub jak drzewa bez kwiatów. Zaiste, świat bez Gangesu jest jak tryby życia bez tworzącej ich istotę prawości, jak ryty ofiarne bez somy, jak firmament bez słońca, jak ziemia bez gór lub jak przestworza bez powietrza.

Wszystkie stworzenia zamieszkujące trzy światy z kontaktu z wodami Gangesu czerpią przyjemność niemożliwą do uzyskania z żadnych innych źródeł. Ten, kto pije wodę z Gangesu, ogrzaną przez słoneczne płomienie, gromadzi zasługi większe od tych, które płyną z utrzymywania się przy życiu przy pomocy ziaren pszenicy lub kukurydzy zebranych z krowiego łajna. Podobnie, ten, kto wykonuje tysiąc postów chandrajana w celu oczyszczenia swego ciała, zebranymi zasługami nie dorówna temu, kto wypija dwie szklanki wody z Gangesu. Nie można też powiedzieć, że zasługi zebrane przez tego, kto stoi przez tysiąc lat na jednej nodze i tego, kto zamieszkuje nad brzegiem tej świętej rzeki przez jeden miesiąc są sobie równe. Z kolei o tym, kto zamieszkał nad brzegiem Gangesu na stałe, mówi się, że gromadzi zasługi większe od tego, kto przez dziesięć tysięcy jug stoi na głowie. Tak jak bawełna w kontakcie z ogniem spala się bez reszty, tak grzechy osoby kąpiącej się w wodach Gangesu, są konsumowane bez reszty.

Dla tych, którzy chcą uwolnić się od gnębiącego ich smutku, nie ma lepszego lekarstwa od wód Gangesu. Tak jak węże na sam widok ptaka Garudy tracą swój jad, tak grzesznik na sam widok świętych wód Gangesu uwalnia się od swych grzechów. Ci, którzy stracili dobre imię i są w niewoli swych grzesznych nawyków, w wodach Gangesu mają swój azyl i obrońcę. Wielu niegodziwców zabrudzonych przez haniebne grzechy uratowało się przed piekłem szukając w swym kolejnym życiu ochronny w wodach Gangesu. Ci, którzy każdego dnia zanurzają się w tych świętych wodach, stają się równi wielkim mędrcom i bogom z Indrą na czele. Stąd nawet ci niegodziwcy, którym brak pokory i skromności w zachowaniu i którzy są niezwykle grzeszni, stają się prawi i dobrzy, gdy  zamieszkują nad brzegami Gangesu.

Wody Gangesu są dla ludzi tym, czym soma jest dla bogów, swadha dla Ojców, sudha dla Nagów. Tak jak dzieci odczuwające głód proszą matki o jedzenie, tak ludzie szukający najwyższego dobra proszą o nie rzekę Ganges. Tak jak region samorodnego Brahmy jest uważany za pierwszy wśród wszystkich regionów, tak rzeka Ganges jest uważana za pierwszą wśród wszystkich rzek. Tak jak ziemia i krowa dostarczając składników niezbędnych w ofierze są uważane za potrzebne bogom do utrzymania się przy życiu, tak rzeka Ganges jest tym, co jest dla ludzi niezbędne, aby utrzymać się przy życiu. Tak jak bogowie utrzymują się przy życiu pijąc somę, która pojawia się na słońcu i księżycu, i która jest ofiarowana w różnych rytach ofiarnych, tak ludzie utrzymują się przy życiu pijąc wodę z Gangesu.

Osoba z ciałem pomazanym piaskiem zebranym na brzegach tej świętej rzeki uważa się za mieszkańca nieba z ciałem posmarowanym niebiańską pastą. Ta z kolei, która przekrywa głowę mułem z jej koryta, ukazuje świetlisty aspekt słońca nastawionego na rozpra­szanie ciemności. Osoba dotknięta przez wiatr unoszący ze sobą drobne cząsteczki jej wód, oczyszcza się natychmiast z wszystkich grzechów, a ta osoba, która jest dotknięta nieszczęściem i ugina się pod jego ciężarem, uwalnia się od przygnębienia czując radość wypełniającą jej serce juz na sam jej widok. Ta święta rzeka rozbrzmiewając melodią wodnego ptactwa igrającego na jej wodach rzuca wyzwanie niebiańskim muzykom gandharwom, a swymi wysokim brzegami rzuca wyzwanie górom. Niebo traci swą pychę patrząc na powierzchnię jej wód rojną od łabędzi i innego wodnego ptactwa oraz na jej brzegi ozdobione pastwiskami i pasącymi się tam krowami.

Szczęście osiągane w niebie nie dorówna temu, które przynosi zamieszkiwanie nad brzegami Gangesu. Już sam widok tej świętej rzeki oczyszcza z grzechów popełnionych w myśli, mowie i uczynku. Ten, kto ujrzał jej wody, dotknął ich lub wykąpał się w nich, ratuje swych przodków i potomków aż do siódmego pokolenia, a także innych przodków i potomków. Nawet ten, kto zaledwie słucha o tej rzece, medytuje nad nią lub planuje pielgrzymkę do jej wód, ratuje cały swój ród zarówno ze strony matki, jak i ojca.

Setki i tysiące grzeszników oczyściło się już z grzechów dzięki zobaczeniu tej świętej rzeki, dotknięciu i piciu wody z jej koryta lub choćby tylko dzięki głoszeniu jej chwały. Ci, którzy pragną, aby ich narodziny, życie i uczenie się było owocne, powinni udać się na jej brzeg i zadowolić tam Ojców i bogów wykonując ryt lania wody. Zasługi, które ktoś zbiera poprzez kąpiel w wodach Gangesu, są nie do zdobycia poprzez spłodzenie synów, gromadzenie bogactwa i wykonywanie innych religijnych działań.

Ci, którzy nie szukają kontaktu z tą świętą rzeką, choć są do tego fizycznie zdolni, są jak ci, którzy urodzili się niewidomi, są martwi, czy też stracili możliwość ruchu lub cierpią na inne kalectwo. Jakiż inny człowiek odmówiłby czci tej rzece, która jest wielbiona przez mędrców znających przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, jak i bogów z Indrą na czele? Jakiż inny człowiek nie szukałby ochrony u jej brzegów, które dostarczają schronienia świętym żebrakom, ascetom i brahmacarinom? Człowiek prawych uczynków zatopiony w swej duszy, który myśli o niej w momencie, gdy opuszczają go życiowe oddechy, realizuje najwyższy cel, a ten, który w momencie śmierci przebywa u jej brzegów oddając jej cześć, uwalnia się od lęku przed jakimkolwiek nieszczęściem, grzechem, czy królem.

Gdy ta boska rzeka z wielką siłą opadała z nieba na ziemię, Śiwa chcąc ochronić ziemię przed zniszczeniem pozwolił jej upaść na swą głowę. Płynie ona teraz przez trzy regiony: niebo, ziemię i dolne regiony zwane Patala. Jej strumień w niebie jest nazywany Mandakini, ten, który płynie na ziemi jest nazywany Bhagirathi lub Ganges, a ten który płynie przez dolne regiony jest nazywany Bhogawati. Ganges dla innych rzek jest jak słońce dla bogów, księżyc dla Ojców, król dla ludzi. Smutek wynikły z utraty matki, ojca, czy dzieci nie dorówna temu, który płynie z utraty widoku Gangesu. Podobnie radość wynikła z wykonania działań prowa­dzących do regionu Brahmy, czy też z rytów prowadzących do nieba, jak i z posiadania dzieci i bogactwa nie dorówna tej, którą daje widok Gangesu i która jest równa tej, którą daje widok księżyca w pełni.

Wszystkie żywe istoty zamieszkujące ziemie, niebo i przestrzeń między nimi, nawet te, które stoją najwyżej, powinny kąpać się w wodach tej bogini rzek. Zaiste, jest to najwyższy obowiązek wszystkich tych, którzy są prawi. To król Bhagiratha, który zadowolił wszystkich bogów łącznie z Najwyższym Panem swymi umartwieniami, sprowadził ją z nieba na ziemię chcąc oczyścić z grzechów swych krewnych Sagarów, i od momentu, gdy jej wody oczyściły z grzechów wszystkich synów króla Sagara spalonych na popiół przez mędrca Kapilę i zaniosły ich do nieba, sława świętości jej wód rozprzestrzeniła się na cały wszechświat (zob. Mahabharata, ks. III, Vana Parva, opow. 23). Ludzie umyci przez jej wysokie, piękne, szybkie, unoszone przez wiatr fale, oczyszczają się z grzechów i swym splendorem przypominają słońce o tysiącu promieniach. Ludzie o spokojnej duszy, którzy oddali swe ciała jej wodom dorównującym świętością oczyszczo­nemu masłu wlewanemu do ofiarnego ognia i zdolnym do przynoszenia równie wielkich zasług jak największe ryty ofiarne, z całą pewnością zdobyli regiony przeznaczone dla bogów. Zaiste, ta boska rzeka, która ma sławę i zasięg na cały wszechświat, i jest czczona przez bogów z Indrą na czele, jak i świętych ascetów i ludzi, jest zdolna do spełnienia życzeń ślepców, pozbawionych rozumu, jak i tych, którzy są pozbawieni wszystkiego. Szczególnie drodzy są jej ci, którzy wyrzekając się innych przedmiotów czci darzą ją wielkim, niezmiennym i wyłącznym oddaniem skupiając na niej swój umysł i wierząc, że w całym wszechświecie nie istnieje nic, co byłoby równie godne czci.

Ci, którzy szukają schronienia u bogini Gangi, która ochrania cały wszechświat i która ma trzy strumienie, których wody święte, słodkie jak miód i będące źródłem wszelkiego rodzaju dobra, docierają do nieba. Śmiertelnik, który mieszka u brzegów tej boskiej rzeki i widzi ją każdego dnia, oczyszcza się dzięki jej widokowi i dotykowi.

Ten, kogo bogowie obdarzyli szczęśliwością za życia i po śmierci, uważa tą boską rzekę za zdolną do ochronienia każdego przed grzechem i poprowadzenia go ku niebiańskiemu szczęściu. Uważa się ją za tożsamą z Priśni, matką Wisznu, jak i ze Słowem lub Mową. Jest bardzo odległa i nie jest łatwo do niej dotrzeć. Jest uosobieniem pomyślności i dobrobytu i jest zdolna do obdarzenia sześcioma dobrze znanymi atrybutami, którymi są siła, sława, bogactwo, piękno, wyrzeczenie i niezależność. Jest zawsze skłonna do rozszerzenia swej łaski. Jest ekranem dla wszystkich rzeczy we wszechświecie, jak i najwyższym schronieniem dla wszystkich żywych istot. Ci, którzy za życia na ziemi szukają u niej ochrony, zdobywają niebo.

Sława Gangesu rozciąga się we wszystkich kierunkach, sięga nieba, ziemi i przestrzeni między nimi. Śmiertelne istoty używając wody z tej świętej rzeki osiągają duchowy sukces. Ci, którzy kąpią się w jej wodach każdego poranka realizuje trzy cele: Prawość, Bogactwo i Przyjemność. Ci, którzy po jej ujrzeniu, ukazują ją komuś innemu, uwalniają się od obowiązku ponownych narodzin i zdobywają Wyzwolenie.

Ta święta rzeka, która nosi w swym łonie szlachetne metale, jak złoto, nosiła również dowódcę niebiańskiej armii, Skandę. Jest córką królewskiej góry Himawat, żoną Śiwy i ozdobą zarówno nieba, jak i ziemi. Jej wody są w swej świętości równe oczyszczo­nemu masłu lanemu do ofiarnego ognia przy recytacji mantr. Zdolne do oczyszczenia z grzechów opadły na ziemię z niebiań­skich regionów i są czczone przez wszystkich. Zaiste, jest ona przedmiotem o wielkiej świętości we wszystkich trzech światach i wszystkim przyznaje zasługi. Jest Prawością w formie wody, energią w wodnej formie przenikającą ziemię i ma taką samą moc, jak oczyszczone masło wlewane do ognia ofiarnego. Zdobią ją zawsze wielkie fale, jak i bramini wykonujący ablucje w jej wodach. Ta matka niebios ma swe źródło na najpotężniejszej z gór i płynie dalej przez równiny przynosząc mieszkańcom ziemi najcenniejsze korzyści. Jest najwyższą przyczyną wszystkich rzeczy i jest w pełni nieskazitelna. Jest równie subtelna jak Brahman, jest najlepszym łożem dla umierających i najszybszą drogą do nieba. Jest opiekunką wszechświata. Jest tożsama z każdą formą i jej widoku pożądają nawet ci, którzy zdobyli już sukces. Zaiste, jest drogą do nieba dla tych, którzy się kąpią w jej wodach.

W oczach braminów ta święta rzeka swym miłosierdziem dorównuje ziemi, swym wsparciem dla ludzi zamieszkujących u jej brzegów ogniowi, swą energią i splendorem Surji, a swym faworyzowaniem duchowo odrodzonych Skandzie. Ludzie, którzy podczas życia na ziemi szukają, choćby tylko mentalnie, lecz całą swą duszą, widoku tej świętej, wychwalanej przez braminów rzeki wypływającej spod stóp Wisznu, po śmierci udają się do regionu Brahmy. Ci, którzy opanowali swą duszę i są w pełni świadomi tymczasowości i nietrwałości zarówno swych ziemskich posiadłości, jak i rozmaitych regionów szczęśliwości i pragną zdobyć wieczny region szczęśliwości tożsamy z Brahmanem, zawsze oddają jej cześć z szacunkiem i miłością podobną do tej, którą syn obdarza matkę. Człowiek o czystej duszy, który pragnie zdobyć duchowy sukces zawsze szuka ochrony u tej rzeki, która jest jak krowa dostarczająca eliksiru nieśmiertelności zamiast zwykłego mleka, istnieje dla dobra wszystkich żywych istot, jest źródłem wszelkiej żywności, jaźnią pomyślności, matką wszyst­kich gór, azylem dla wszystkich prawych ludzi, i która ma wszech­wiedzę, niezmierzoną energię i moc, i która oczarowuje serce samego Brahmy. Ludzie, którzy udają się do niej z pielgrzymką, odnoszą sukces w uwolnieniu się od wszelkiego lęku zarówno za życia, jak i po śmierci’.

Riszi zakończył swój hymn ku czci Gangesu mówiąc: ‘O braminie, szukaj ochrony u bogini Gangi, której chwała rozciąga się na cały wszechświat. Opisałem tobie tylko niewielką część powodów jej chwały, nie jestem bowiem dość kompetentny, aby opisać jej wielkość w pełni, a tym bardziej ocenić poziom jej mocy i świętości. Łatwiej policzyć kamienie na górze Meru lub zmierzyć wodę w oceanie, niż wyliczyć wszystkie powody do wychwalania wód tej boskiej rzeki. Po wysłuchaniu tego, co tobie powiedziałem, wychwalaj je w myśli, mowie i uczynku z głęboką wiarą i oddaniem. W ten sposób dzięki wysłuchaniu mej recytacji na ich temat wypełnisz wszystkie trzy regiony ich sławą i zdobędziesz wielki duchowy sukces, który jest trudny do zdobycia przy pomocy innych środków. Zaiste, już wkrótce będziesz się cieszył wieloma regionami wielkiego szczęścia stworzonymi przez samą tą świętą rzekę dla tych, którzy oddają jej cześć. Zawsze obdarza swą łaską i różnego rodzaju szczęściem tych, którzy są jej z pokornym sercem oddani. Niech więc ta błogosławiona rzeka rozpali w twoim i moim sercu te atrybuty, które są właściwe dla prawości’ 

Bhiszma kontynuował: „O Judhiszthira, uczony asceta o wielkiej inteligencji i zrozumieniu, który zdobył ascetyczny sukces, po wyjaśnieniu biednemu braminowi idącemu ścieżką sila, jakie są niezliczone zalety wód Gangesu, wstąpił do nieba. Z kolei bramin idący ścieżką sila obudzony przez jego słowa oddawał cześć tej boskiej rzece i zrealizował wysoki cel”.


Słowniczek Mahabharaty