Uff ...  ... > 200!

 
 
 
 
TLVP
Home
 
 
 
 
Czytelnia
Book Nook
 
 
 
 
New!
Mahabharata 253 (po polsku)
 
 
 
 
New!
Mahabharata 255 (po polsku)
 
 
 
 
Downloaduj
Mahabharata
w formie PDF
 
 
 
 
Mahabharata
Spis opowieści
 
 
 
 
“Good” Violence versus “Bad”
 
 
 
 
Hymny Rigwedy o stworzeniu świata
 
 
 
 
Napisz
do nas

Napisz do nas
Mahabharata

Opowieść 254:

Postscriptum do Bhagavad Gity (Anugita): O pobożności będącej drogą prowadzącą do poznania jaźni, która nie ma atrybutów

 

opowiada

 

Barbara Mikołajewska

 

na podstawie fragmentów Mahābharāta,

Aśwamedha Parva, Anugita, Sections XLIII-XLVI,

w angielskim tłumaczeniu z sanskrytu Kisari Mohan Ganguli,

URL: http://www.sacred-texts.com/hin/m06/index.htm

oraz The Anugita w tłumaczeniu Kashiath Trimbak Telang

 i Aśwamedhika Parva w tłumaczeniu Bibek Debroy


Wydanie I internetowe

Copyright © 2019 by B. Mikołajew­ska
Wszelkie prawa zastrzeżone
Porada techniczna i edytorska: F.E.J. Linton

The Lintons’ Video Press
New Haven, CT
06511 USA


e-mail inquiries: tlvpress @ yahoo . com


Spis treści

 

1. O przedmiotach posiadających atrybuty i ich rozpoznawaniu za pośrednictwem symboli

2. O odzianej w atrybuty kszetrze i nieposiadającej atrybutów kszetra-dzinie

3. O tym, co stworzone i przemijające i o tym, co wieczne

4. O zrozumieniu obrotów koła życia i uwalnianiu się od iluzji zrodzonej z ciała

5. O uwalnianiu się z koła życia dzięki pobożnym działaniom

6. O uciekaniu się do najlepszej linii postępowania

7. O docieraniu do jaźni za pomocą wiedzy, która nie jest uchwytna za pomocą symboli

8. Słowniczek Mahabharaty




Brahma rzekł: „O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, do jaźni nie dociera ani zwykłe rozumienie, zmysły, bogowie, Wedy, ryty ofiarne, regiony najwyższej ekstazy, ani umartwienia i przysięgi. Docierają do niej ci, którzy zdobywają wiedzę uchwytną jedynie bez pośrednictwa symboli. Stąd ten pobożny człowiek, który wie o najwyższym byciu nieposiadającym symboli, powinien przyjąć opisany wyżej tryb życia, który jest ścieżką prowadzącą do jaźni. Prowadząc domowy tryb życia, powinien wybrać taki sposób postępowania, który jest w zgodzie z prawdziwą wiedzą. Choć sam wolny od iluzji powinien praktykować pobożność w sposób właściwy dla kogoś, kto uległ iluzji (ignoranta) bez poczucia grzechu. Nie widząc grzechu w postępowaniu tych, którzy są dobrzy, powinien przyjąć taki sposób postępowania, który może skłaniać innych do lekceważenia go. O człowieku, który tak czyni, mówi się, że największym z ascetów”.

 (Mahābharāta, Aśwamedha Parva, Section XLVI)



1. O przedmiotach posiadających atrybuty i ich rozpoznawaniu za pośrednictwem symboli

Kryszna rzekł: „O Ardżuna, słuchaj dalej rozmowy między nauczycielem i uczniem, która dotyczyła przedmiotu najwyższej wiedzy i odkrywania zamieszkującej w ciele duszy ukrytej za dwudziestoma czterema istnieniami będącymi ekspansjami Prakriti (trzech jakości natury) zapoczątkowanymi przez obecność Prawdy, którą jest Brahman.

Nauczyciel rzekł: ‘O uczniu, słuchaj dalej słów Brahmy o rozróżnieniu między tym, co zostało stworzone i jest rozpozna­walne dzięki swym atrybutom, a rzeczywistym bytem, który nie ma atrybutów oraz o tym, jak do niego dotrzeć. To, co zostało stworzone i ma atrybuty jest rozpoznawalne za pomocą zmysłów. Jednakże do rzeczywistego bytu, który nie ma atrybutów można jedynie dotrzeć z pomocą pobożnych działań i ostatecznie dzięki praktykowaniu jogi.

Brahma rzekł: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, wśród ludzi król (kszatrija) jest pod dominującym wpływem namiętności (radżasu), wśród zwierząt wierzchowych słoń, wśród mieszkańców dżungli lew, wśród zwierząt ofiarnych owca, wśród zwierząt zamieszkujących w norach węże, wśród rogacizny byk, a wśród kobiet mężczyzna.

Królami wśród drzew na tym świecie są drzewa njagrodha, dżamwu, pippala, śalmali, sinasapa, meszasringa i kiczaka. Królami wśród gór są góry Himawat, Paripatra, Sahya, Vindhyai Trikutawat, Sweta, Nila, Bhasa, Koszthawat, Mahendra, Maljawat i Guruszkandha. Królami wśród Ganów są Marutusi. Królem planet jest słońce, królem konstelacji księżyc, a królem Ojców (pitri) Jama. Królem rzek jest ocean, a królem wód Waruna. Królem Marutusów jest Indra, królem wszystkich gorących ciał Arka, a królem wszystkich ciał świetlistych Indra.

Panem wszystkich wielkich elementów jest Agni, panem braminów Brihaspati, a panem ziół Soma. Panem silnych jest Wisznu, panem Rudrów Twasztri, a panem wszystkich istot Śiwa. Panem wszystkich inicjacyjnych ceremonii jest ofiara, Panem bogów Indra, a panem wszystkich kierunków północ. Panem wszystkich uczonych braminów jest Soma (księżyc), panem wszystkich drogocennych kamieni oraz jakszów Kubera, a panem wszystkich żywych istot Pradżapati.

Ja sam będąc wypełniony Brahmanem, zajmuję pierwsze miejsce wśród wszystkich istnień. Nie ma takiego istnienia, które stałaby wyżej ode mnie i od Wisznu. Wypełniony Brahmanem wielki Wisznu jest dla wszystkich królem królów. Jest władcą, stwórcą i samo-stwarzającym się Hari. Jest panem ludzi, kimnarów, jakszów, gandharwów, wężów, rakszasów, bogów, danawów i nagów.

Wielka bogini Maheswari o pięknych oczach, zwana również Parwati i Umą, jest pierwszą wśród tych, za którymi podążają ludzie wypełnieni żądzą. Jest pierwszą i najświętszą wśród wszyst­kich kobiet. Niebiańskie apsary o wielkiej urodzie zajmują z kolei pierwsze miejsce wśród kobiet, które są źródłem szczęśliwości. Bramini są przewodnikami dla królów, którzy pragną i szukają pobożności, dlatego też król powinien zawsze dostarczać im ochrony. Królowie, w których królestwie prawi ludzie są gnębieni, są uważani za tych, którzy zeszli ze ścieżki prawości. Ci z kolei, w których królestwie prawi ludzie są szczęśliwi, są widziani jako prawi i cieszą się szczęściem za życia i po śmierci, zdobywając wysokie regiony». 

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, splendor jest atrybutem boskości, działanie z myślą o zdobyciu jego owocu jest atrybutem ludzi. Atrybutem przestrzeni jest dźwięk, wiatru dotyk, ognia kolor, wody smak, a ziemi zapach. Atrybutem mowy są słowa złożone z samogłosek i spółgłosek. Atrybutem umysłu jest rozmyślanie nad jakimś przedmiotem (medytacja). Atrybutem rozumienia, którego funkcją jest ustalanie poprawności tego, co zostało pomyślane przez umysł, jest analiza i osiąganie pewności.

Nieranienie jest najwyższym obowiązkiem i atrybutem pra­wości. Ranienie jest atrybutem nieprawości. Atrybutem dobrego człowieka jest życie bez ostentacji. Atrybutem oddania jest działanie bez myśli o zdobyciu owocu. Atrybutem wyrzeczenia jest wiedza i dlatego człowiek rozumiejący znaczenie wiedzy powinien praktykować wyrzeczenie. Wyrzeczony człowiek, który zdobył wiedzę osiąga najwyższy cel. Przekroczywszy ciemność, śmierć i zgrzybiałość, łączy się z tym, co jest Jednym i nie ma drugiego. Takie są atrybuty pobożności».

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, posłuchajcie teraz moich nauk o organach rozpoznających atrybuty.

Atrybutem ziemi jest zapach i jest uchwytny przez nos. Zamieszkujący w nosie wiatr ma rozpoznawanie zapachu za swoją funkcję.

Atrybutem wody jest smak i jest uchwytny przez język. Zamieszkujący w języku Soma (księżyc) ma rozpoznawanie smaku za swoją funkcję.

Atrybutem ognia (światła) jest kolor i jest uchwytny przez oko. Zamieszkujące w oku słońce ma rozpoznawanie koloru za swoją funkcję.

Atrybutem wiatru jest dotyk i jest uchwytny przez skórę. Zamieszkujący w skórze wiatr, ma rozpoznawanie dotyku za swoją funkcję.

Atrybutem przestrzeni jest dźwięk i jest uchwytny przez ucho. Zamieszkujące w uchu kierunki przestrzeni mają rozpoznawanie dotyku za swoją funkcję.

Atrybutem umysłu jest myśl, która jest uchwytna przez rozumienie. Zamieszkujący w sercu nosiciel świadomości (dżiwa), ma rozpoznawanie myśli za swoją funkcję.

Atrybutem rozumienia jest poczucie pewności (analiza), a Mahat ma za swój atrybut poczucie ‹jestem tym wszystkim›. Wiedzą typu ‹jest tak i tak, a nie inaczej› oraz ‹jestem tym wszystkim› kieruje Niezamanifestowane (Prakriti).

2. O odzianej w atrybuty kszetrze i nieposiadającej atrybutów kszetra-dzinie

Zamieszkująca w ciele jaźń lub inaczej kszetra-dżina, która jest w swej istocie wieczna i pozbawiona atrybutów, widzi i rozpoznaje Prakriti, która jej jednak nie rozpoznaje. Kszetra-dżina, będąc sama pozbawiona symboli i stąd przy ich pomocy nieuchwytna, jest czystą wiedzą.

Niezamanifestowane (Prakriti) jest nazywane kszetrą (polem) gdzie atrybuty są stwarzane i wchłaniane. Jaźń (Purusza), choć jest ukryta, zawsze ją widzi, słyszy i rozpoznaje. Purusza zna kszetrę i stąd jest nazywany kszetra-dżiną (znawcą pola). Postrzega również wszystkie działania jakości natury, podczas gdy jakości, choć stwarzane ciągle na nowo, będąc nieinteligentne, nie rozpoznają samych siebie jako mających początek, środek i koniec. Nikt poza kszetra-dżiną nie zna Prawdy, która jest transcendentna i sięga poza jakości natury i wszystkie istnienia przez nie stworzone. Szukający Wyzwolenia człowiek, który rozumie ścieżkę poboż­ności, łączy się z kszetra-dżiną, niszcząc swe grzechy i porzucając jakości natury oraz wszystko to, co zostało stworzone. Ten człowiek, który uwolnił się zarówno od par przeciwieństw, jak i ceremonii swaha, który nikomu się nie kłania, jest niezmienny i nie ma domu, staje się tożsamy z kszetra-dżiną, czyli Najwyższym Panem».

3. O tym, co stworzone i przemijające i o tym, co wieczne

Brahma rzekł: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, będę teraz mówił o tym, co ma początek, środek i koniec (zostało stworzone) oraz o tym, co jest wieczne.

Zostało stwierdzone, że jeśli chodzi o dobę, to dzień wyłonił się pierwszy, a po dniu wyłoniła się noc, a jeśli chodzi o miesiąc, to ta jego część, gdy księżyc jaśnieje (szukla paksza) wyłoniła się pierwsza. Wśród konstelacji (domów księżycowych) pierwsza pojawiła się szrawana nakszatra, a wśród pór roku zima.

Ziemia jest źródłem wszystkich zapachów, woda wszystkich smaków, słoneczne światło wszystkich kolorów, wiar wszystkich rodzajów dotyku, przestrzeń wszystkich dźwięków. Takie są atrybuty pięciu wielkich elementów.

Zadeklaruję wam teraz, które z istnień są widziane jako pierwsze i stojące najwyżej. Słońce zajmuje pierwsze miejsce wśród świetlistych ciał, ogień wśród pięciu elementów, Sawitri (Gajatri) wśród wszystkich gałęzi uczenia się, Pradżapati wśród bogów, sylaba om wśród wszystkich Wed, oddech prana wśród wszystkich wiatrów,. Gajatri wśród mantr, kozioł wśród zwierząt ofiarnych, krowy wśród czworonogów, bramin wśród ludzi, jastrząb wśród ptaków, oczyszczone masło wśród ofiar, wąż wśród gadów, kritajuga wśród jug, złoto wśród drogocennych przed­miotów, nasiona jęczmienia wśród roślin używanych w religijnych ceremoniach, domowy tryb życia wśród wszystkich trybów życia, żywność wśród wszystkich jedzonych lub połykanych przed­miotów, woda wśród wszystkich napojów, święte drzewo figowe (plaksza), będące wiecznym polem (miejscem) Brahmana wśród wszystkich nieruchomych przedmiotów, a ja sam wśród Pradża­patich. Niepojęty i samo-stwarzający się Wisznu jest moją własną jaźnią. Góra Meru jest pierwsza wśród gór, wschód wśród kierunków przestrzeni, rzeka Ganges o trzech nurtach wśród rzek, ocean wśród wód. Iszwara jest pierwszy wśród bogów, danawów, duchów, pisaków, wężów, rakszasów, ludzi, kimnarów i jakszów, a wypełniony Brahmanem Wisznu zajmuje pierwsze miejsce w całym wszechświecie. Jest on źródłem całego wszechświata i ponad nim nie ma już wyższego bycia.

Niezamanifestowane (Prakriti), które jest źródłem światów, jest również końcem wszystkiego. Dzień się kończy zachodem słońca, a noc jego wschodem. Przyjemność kończy się cierpieniem, a cierpienie przyjemnością. Akumulacja kończy się wyczerpaniem, wnoszenie się upadkiem, łączenie się rozłączeniem, działanie zniszczeniem, a życie śmiercią. Wszystkie ruchome i nieruchome przedmioty na tym świecie mają swój koniec. Ofiara, dar, umartwienia, studia, przysięgi, spełnianie nakazów kończą się zniszczeniem. Tylko czysta wiedza nie ma końca. Stąd ten, kto ma spokojną duszę, opanował zmysły, uwolnił się od poczucia posiadania oraz od ego-świadomości. oczyszcza się dzięki czystej wiedzy z wszystkich grzechów».

4. O zrozumieniu obrotów koła życia i uwalnianiu się od iluzji zrodzonej z ciała

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, koło życia (inaczej koło czasu, utożsamiane poprzednio z ciałem) nie ustaje w swym ruchu. Rozumienie wyznacza jego wytrzymałość, a umysł jego rozmiary. Ma zmysły za swoje szprychy, pięć wielkich elementów za swoją piastę, a otaczającą je obręcz za swoją granicę. Zanurzone jest w zgrzybiałości i smutku i ma choroby i nieszczęścia za swoje potomstwo. Porusza się w czasie i przestrzeni z dźwiękiem utrapienia i mozołu. Dzień i noc są jego obrotami. Otacza je ciepło i zimno, przyjemność i ból tworzą jego stawy, a głód i pragnienie zainstalowane weń gwoździe. Słoneczny blask i cień są koleinami, które jego ruch powoduje. Jest otoczone przez przeraźliwe wody ułudy i może się zachwiać w czasie nie dłuższym niż mrugnięcie okiem. Obraca się siebie nieświadome, mając kolejne fazy księżyca są swoją miarą. Podlega ustawicznym zmianom, poruszając się po wszystkich światach,. Umartwienia i śluby są hamującym jego ruch mułem. Siła namiętności (radżasu) jest jego napędem, a żywiące się jakościami natury ego jest jego zapłonem. Męka wynikająca z niezaspokojenia pragnień tworzy łańcuchy, które je wiążą. Obraca się pośród smutku i zniszczenia. Jest wypełnione działaniem i instrumentami działania. Jest ogromne i wzrasta z powodu przywiązania do ziemskich przedmiotów. Jego ruch jest chwiejny w wyniku żądzy i zachłanności. Jest wytworem Prakriti. Obsługują je lęk i złudzenie i jest przyczyną iluzji wszystkich żywych istot. Porusza się w kierunku radości i przyjemności, ma pragnienie i żądzę za swoje mienie. Jest zrobione z istnień będących ekspansjami Prakriti, rozpoczynając od Mahata aż po pięć wielkich elementach. Jego atrybutem jest nieprzerwane tworzenie i niszczenie. Ma szybkość umysłu i jest ograniczone do umysłu. Należy odrzucić, ograniczyć i poddać kontroli to koło życia, które jest związane z parami przeciwieństw i pozbawione świadomości, należy odrzucić cały ten wszechświat łącznie z nieśmiertelnymi. Człowiek, który poprawnie rozumie ruch i zatrzymywanie się tego koła, nigdy nie ulega iluzji. Wolny zarówno od iluzji realności wrażeń, jak i od par przeciwieństw i wszystkich grzechów, realizuje najwyższy cel».

5. O uwalnianiu się z koła życia dzięki pobożnym działaniom

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, jakikolwiek system reguł został w Wedach przewidziany dla tego świata, jego przestrzeganie jest korzystne. Jest to wychwalane od starożytnych czasów.

Zostało stwierdzone, że wszystkie cztery tryby życia’uczeń (brahmacarja), gospodarz (grihastha), mieszkaniec lasu (wana­prastha) i święty żebrak (sannjasa)’mają tryb gospodarza za swoją postawę. Ten, kto urodził się w jednej z trzech wyższych kas, został oczyszczony przez wedyjskie ryty, spełnił wymagane śluby i zrozumiał Wedy, powinien po spędzeniu wyznaczonego czasu w domu nauczyciela rozpocząć domowy tryb życia. Postępując zawsze jak dobry człowiek, oddany swej ślubnej żonie i wypełniony wiarą, powinien wykonać na tym świecie pięć nakazanych ofiar. Dobrym nazywa się tego, kto spożywa jedzenie, które pozostaje po ofierze złożonej bogom i gościom, spełnia wedyjskie ryty, czyni dary i składa ofiary na miarę swych możliwości, i nie używa bezmyślnie swych stóp, dłoni, oczu oraz mowy, praktykując ascezę.

Bramin powinien zawsze nosić swoją świętą nić i czyste ubranie, przestrzegać samo-dyscypliny, kontrolować swe zew­nętrzne organy oraz głód i żądzę, realizować przysięgi, szukać towarzystwa ludzi dobrych, być uprzejmy i prawy w swym postępowaniu, trzymać w dłoni bambusową laskę i naczynie wypełnione wodą. Powinien studiować i nauczać Wed, wyko­nywać ofiary, asystować w ofiarach innych, czynić i przyjmować dary W ten sposób powinien realizować sześć bramińskich obowiązków. Nauczanie Wed, asystowanie w rytach ofiarnych i akceptowanie darów są tymi trzema działaniami, które dostarczają braminom środków do życia, podczas gdy realizowanie pozo­stałych trzech obowiązków, tj. studiowanie Wed, czynienie darów i wykonywanie nakazanych ofiar, jest dla braminów drogą groma­dzenia zasług. Mądry bramin, który rozumie, czym jest pobożność, praktykuje samodyscyplinę, patrzy na wszystkich takim samym okiem, jest życzliwy i zdolny do wybaczania, nie powinien nigdy zaniedbywać tych trzech ostatnio wymienionych obowiązków. O czystym sercu żyjąc zgodnie z domowym trybem życia, realizując surowe śluby i inne  obowiązki, zdobędzie niebo».

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, oddany swym obowiązkom bramin, który kontroluje zmysły, żyjąc jak brahmacarin, studiuje najlepiej jak potrafi w sposób wyżej opisany, słucha wskazówek nauczyciela, jest prawdomówny i rytualnie czysty, powinien spożywać tylko to jedzenie, które zostało mu wskazane przez nauczyciela bez narzekania na nie. Powinien jeść to, co zostało przygotowane w specjalny sposób jako dar dla bogów i zebrane z jałmużny. Powinien też wstawać, siadać i poruszać się w kontrolowany sposób zgodnie z nakazami. Po wykonaniu rytów oczyszczających i ze skoncentro­wanym umysłem powinien dwa razy dziennie lać do ognia oczyszczone masło. Powinien też zawsze nosić ze sobą laskę zrobioną z drzewa bilwa lub palasa.

Ubranie podwójnie urodzonego powinno być zrobione z lnu, bawełny, skóry jelenia lub materiału w czerwonawo-brązowawym kolorze z pasem zrobionym z trawy mundża. Z włosami związanymi w ciężki węzeł powinien każdego dnia wykonywać ablucje. Z piersią ozdobioną swoją świętą nicią i naczyniem z wodą w dłoni, oddany swym ślubom i wolny od zachłanności, powinien być zawsze zajęty studiowaniem Wed i zadowalać bogów, ofiarując im wodę. Taki brahmacarin jest godny poch­wały. Ze skoncentrowanym umysłem i powstrzymując swe życiowe nasienie odniesie sukces, zdobywając niebo, a po dotarciu do najwyższego miejsca, nie powróci juz na ziemię w cyklu kolejnych narodzin.

Młody bramin po oczyszczeniu się przez odpowiednie ryty i żyjąc przez określony okres czasu jako brahmacarin, powinien opuścić dom swego nauczyciela i powrócić do swej wioski i żyć tam przez jakiś czas zgodnie z domowym trybem życia. Następnie powinien opuścić ludzkie osiedla, wyrzekając się wszystkich ziemskich przedmiotów i zamieszkać w dżungli, prowadząc życie ascety. Odziany w skórę jelenia lub korę drzewną powinien już zawsze zamieszkiwać w dżungli z dala od ludzkich osiedli, wykonując każdego ranka i wieczora ablucje. Żywiąc się sam leśnymi owocami i korzonkami, powinien zawsze oddawać honory gościom, ofiarując im swoje jadło i miejsce do spania. Nie gro­madząc żywności na jutro, powinien żywić się wodą, powietrzem i owocami lasu łącznie z trawą, postępując zgodnie z regułami otrzymanymi w procesie inicjacji. Odwiedzającym go gościom  powinien ofiarować jałmużnę w formie wody, korzon­ków, owoców i liści. Powinien być zawsze gotowy do ofiaro­wania im wszystkiego, co w danej chwili posiada. Ograniczając mowę, powinien spożywać posiłek dopiero po zadowoleniu ofiarą bogów i gości. Jego umysł powinien być wolny od zazdrości i sam powinien jeść niewiele, mając oparcie w bogach. Zdyscypli­nowany, praktykujący uniwersalne współczucie i zawsze zdolny do wybaczania nie powinien nigdy golić brody i obcinać włosów. Wykonując ryty ofiarne i studiując pisma, powinien niezachwianie podążać ścieżką prowadzącą do Prawdy. Taki mieszkaniec lasu, którego ciało pozostaje zawsze w stanie czystości, umysł jest zawsze skoncentrowany i zmysły poddane kontroli, zdobywa niebo».

6. O uciekaniu się do najlepszej linii postępowania

Brahma kontynuował: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, gospodarz, brahmacarin i leśny asceta, chcąc zdobyć Wyzwolenie, powinien ostatecznie uciec się do tego, co jest nazywane najlepszą linią postępowania, podejmując tryb życia świętego żebraka. Po uczynieniu ślubu nieranienia i zapewnieniu wszystkim żywym istotom bezpieczeństwa, powinien całkowicie zaniechać działania. Praktykując ascezę, życzliwość do wszystkich i kontrolując swe zmysły, powinien przyczyniać się do wzrostu szczęścia wszystkich żywych istot.

Święty żebrak powinien utrzymywać się przy życiu z darów jedzenia czynionych spontanicznie przez innych bez proszenia ich o nie. Szukając jałmużny, powinien odwiedzać ludzkie siedziby dopiero wtedy, gdy palenisko jest już wygaszone, wszyscy już zjedli swój posiłek i naczynia użyte do przygotowania jedzenia są umyte i puste. Nie powinien się cieszyć, gdy otrzyma dar jedzenia, a gdy nie otrzyma, nie powinien być tym przygnębiony. Powinien udawać się na jałmużnę ze skoncentrowanym umysłem i we właściwym czasie, szukając jedynie tyle, ile jest mu potrzebne do utrzymania życia. Nie powinien nigdy szukać zwykłego zarobku, i jeść wówczas, gdy jest czczony. Powinien ukrywać się za unika­niem darów czynionych z czcią. Nie powinien też nigdy spożywać jedzenia, które jadł już ktoś inny, ani takiego, które jest gorzkie, cierpkie lub pikantne. Nie powinien również jeść tego, co jest słodkie w smaku. Rozumiejąc, czym jest Wyzwolenie, powinien jeść tylko tyle, ile potrzeba do utrzymania ciała przy życiu bez blokowania potrzeb innych. Powinien chodzić po jałmużnie w pojedynkę i nie powinien nigdy podążać za innym żebrakiem.

Święty żebrak nie powinien nigdy ukazywać swej pobożności na pokaz i uwolniwszy się od namiętności, powinien przebywać w odosobnionym miejscu, szukając dla siebie schronienia w opusz­czonym domu, dżungli lub u stóp drzew, gór i jaskiń. W okresie lata powinien spędzać w zaludnionym miejscu tylko jedną noc, natomiast w okresie pory deszczowej może przebywać cały czas w jednym miejscu.

Powinien poruszać się po świecie jak robak podążając za słońcem. Ze współczucia dla żywych istot powinien poruszać się po ziemi z ostrożnością, kierując oczy na swe stopy. Nie powinien nigdy gromadzić żywności na potem i powinien unikać pobytu u przyjaciół. Wszystkie pobożne czynności powinien wykonywać z pomocą czystej wody. Do wykonania ablucji powinien użyć czystej wody przyniesionej z rzeki lub innego zbiornika wodnego. Kontrolując swe zmysły, powinien realizować osiem nakazów: nieranienia, celibatu, prawdomówności, samo-dyscypliny, pros­toty, pozbycia się gniewu oraz skłonności do potępiania lub oczerniania innych. Powinien zawsze praktykować bezgrzeszny tryb postępowania bez hipokryzji i oszustwa, i wolny od przywiązania do jakichkolwiek zmysłowych przedmiotów, powinien być zawsze gotowy do obdarowania gościa choćby ostatnią garstką jedzenia.

Powinien jeść tylko to, co zostało mu dane zgodnie z regułami pobożności, nie mając żadnych pragnień. Nie powinien akceptować niczego poza jedzeniem i ubraniem, akceptując tylko tyle, ile sam może skonsumować. Nie powinien niczego groma­dzić, konsumując lub oddając natychmiast innym wszystko to, co otrzymał.

Mądry człowiek mając na uwadze bezradność żywych istot, powinien zawsze dzielić się z innymi tym, co posiada. Nie powinien nigdy zabierać niczego, co należy do innych lub o co nie został poproszony. Nie powinien przywiązywać się do czegoś, co sprawiło mu przyjemność lub pragnąć, aby zdobyć to jeszcze raz. Bez pytania może zabrać jedynie grudkę ziemi, wodę, kamyki, liście, kwiaty i leśne owoce, które nie należą do nikogo.

Nie powinien wykonywać zawodu artysty lub pragnąć złota. Nie powinien nauczać nikogo, kto o to nie prosi. Nie powinien żywić do nikogo nienawiści i nie powinien mieć niczego na własność. Powinien jeść tylko to, co zostało uświęcone przez wiarę, unikać kontrowersji, wykonywać działania bez myśli o jakimś celu, bez przywiązania i bez ranienia lub wchodzenia w bliskie związki z jakąkolwiek żywą istotą.

Nie mając nigdzie domu, powinien wędrować po całej ziemi bez żadnego celu, odrzucając wszystkie zmysłowe przedmioty i zadowalając się małym, traktując tak samo wszystkie stworzenia ruchome i nieruchome. Nie powinien niepokoić żadnej żywej istoty, ani sam być przez nie niepokojony, budząc zaufanie we wszystkich żywych istotach. Nie powinien myśleć o przeszłości i niepokoić się o przyszłość. Skoncentrowany w swym umyśle i obojętny wobec biegu Czasu, powinien również ignorować teraźniejszość.

Nie powinien nigdy plamić niczego z pomocą wzroku, umysłu lub mowy. Nie powinien nigdy czynić czegoś, co jest w sposób jawny lub ukryty złe. Wycofując swe zmysły ze zmysłowych przedmiotów, tak jak żółw, który chowa swe kończyny w swej skorupie, powinien doskonalić wewnętrzny spokój, szukając wiedzy. Powinien uwolnić się od poczucia posiadania i ego-świadomości, uwalniając się od par przeciwieństw, nie chyląc przed niczym z czcią głowy i powstrzymując się od wykonania  rytów wymagających wypowiadania swaha. Z oczyszczoną duszą nie powinien dążyć do zdobycia czegoś, czego nie posiada lub do ochrony tego, co posiada. Wolny od oczekiwań i wpływu jakości natury materialnej, szukający spokoju, uwalnia się od przywią­zania do ziemskich przedmiotów i od żadnego nie zależy. Przywiązany jedynie do swej własnej jaźni i rozumiejąc wszystko, staje się wyzwolony.

7. O docieraniu do jaźni za pomocą wiedzy, która nie jest uchwytna za pomocą symboli

Przed śmiercią zdołają uciec ci, którzy widzą jaźń. Jaźń nie ma dłoni, stóp, pleców, głowy i żołądka, jest absolutna, nieskażona i niezmienna i wolna od wpływu jakości natury. Jest bez zapachu, smaku, koloru, dźwięku i nie można jej dotknąć. Jest bezcielesna, nieprzywiązana do niczego, nieuchwytna przy pomocy zmysłów, nieśmiertelna, niezniszczalna, boska i ma równocześnie ciała wszystkich żywych istot za swój dom. Do jaźni nie dociera ani zwykłe rozumienie, zmysły, bogowie, Wedy, ryty ofiarne, regiony najwyższej ekstazy, ani umartwienia i przysięgi. Docierają do niej ci, którzy zdobywają wiedzę uchwytną jedynie bez pośrednictwa symboli. Stąd ten pobożny człowiek, który wie o najwyższym byciu nieposiadającym symboli, powinien przyjąć opisany wyżej tryb życia, który jest ścieżką prowadzącą do jaźni. Prowadząc domowy tryb życia, powinien wybrać taki sposób postępowania, który jest w zgodzie z prawdziwą wiedzą. Choć sam wolny od iluzji powinien praktykować pobożność w sposób właściwy dla kogoś, kto uległ iluzji (ignoranta) bez poczucia grzechu. Nie widząc grzechu w postępowaniu tych, którzy są dobrzy, powinien przyjąć taki sposób postępowania, który może skłaniać innych do lekceważenia go. O człowieku, który tak czyni, mówi się, że największym z ascetów».

Kończąc, Brahma rzekł: «O wy, którzy praktykujecie surowe śluby, ten, kto zrozumiał z pomocą właściwych środków praw­dziwą naturę zmysłów, zmysłowych przedmiotów, pięciu wielkich elementów, umysłu, rozumienia, ego-świadomości, Niezamani­festowanego i Puruszy, zdobywa niebo wolny od wszystkich więzi z tym światem. Ten, kto poznał Prawdę i rozumie wszystkie wymienione wyżej istnienia, powinien w momencie śmierci skupić swój umysł na jednym punkcie i wtedy niezależny od nikogo zdobędzie Wyzwolenie. Bez stresu i obciążenia karmą, wolny od wszelkiego przywiązania jak wiatr poruszający się wolno po przestrzeni, zdobędzie najwyższy cel»’ ”.


Słowniczek Mahabharaty